Zaterdag verzamelden we bij Bart en Evelien thuis, voor de start van James’ puppy party. James was wel in voor een samenscholing van whippets in zijn huis en lag ons vol verwachting op te wachten.

Evelien en Bart hebben een fijn huis, waar whippets het zich gemakkelijk kunnen maken. Hier ligt Hinde nader kennis te maken met Evelien’s moeder;

Evelien en haar vader met Dusty;

Mozart was er ook – nogal verrukt van de 8 dames die om hem en Maestro heen dartelden;

Jewel geniet van het zonnetje en Elly van een wijntje;

Arme Dune, ze viel zaterdag en zondag in de smaak bij alle heren en werd dus bijna doodgeknuffeld – hier door haar eigen broer en haar oom ;>)

Chloe inspecteert de tafel nadat de broodmaaltijd achter de kiezen was….

Echt, dit doet ze anders nooit…! ;>)

Daarna gingen we een mooie wandeling maken in het Kravaalbos in Meldert, waar we met de auto naar toe reden. Jewel en Hinde hebben er duidelijk zin in!

Julia, Chloe’s nestzuster, kijkt nog even achterom en snuift de heerlijke geur van de kinderboerderij op waar we net langs kwamen.

Na een half uurtje ploeteren door de modder, kwamen we op een iets hardere ondergrond. Dit pad voerde langs wildhekken en voerde langs een enorme akker, omzoomd door het bos.

Kort nadat we bij de akker aankwamen, begon de nachtmerrie en dat voelde een beetje als een heel diep, zwart gat……

Jewel en Hinde bleken namelijk spoorloos verdwenen. In de drukte had niemand ze weg zien stormen (xc3xa9xc3xa9n van de twee blaast dan kennelijk een geluidloze jachthoorn). Na een kwartier fluiten en roepen kwam Hinde met de tong op de hielen over de akker aangerend. Maar van Jewel geen spoor ;>(. We begonnen de akker over te lopen, en mijn stem begon het al snel te begeven. Gelukkig had ik de hondenfluit wel bij me. Na nog een kwartier zoeken ben ik samen met Evelien, die James in haar jas had gestoken, al fluitend en roepend terug naar de auto gaan lopen – ik had het Spaans benauwd en deed het bijna in mijn broek van ellende; je hondje weg, in een groot, onbekend bos, het was zonnig maar behoorlijk koud en over twee uur zou het donker worden. In mijn gedachten heeft ze onder een auto gelegen, vast gezeten in een strik, gedwaald door heel Belgixc3xab en werd ze ingepikt door mensen die haar mooi vonden of met haar wilden stropen. Mijn grootste angst was om nooit meer iets over haar te vernemen, en me voor altijd af te vragen wat er met haar gebeurd zou zijn. Verschrikkelijk gewoon, je voelt je zo machteloos. De tijd staat stil en tegelijkertijd schiet de tijd vooruit, eigenlijk alleen maar in je nadeel. Het is net een slecht filmscenario, waar je zo maar in bent beland en niet meer uit mag.

Bij het bos bezochten we een stampvolle kroeg, waar de eigenaar en enkele bezoekers vol medeleven al onze gegevens noteerden voor het geval iemand met onze verloren Jewel het bos uit zou komen. Andere wandelaars zouden de boswachter waarschuwen. Ondertussen waren we haar al langer dan een uur kwijt.

Maar net toen wij bij de auto aankwamen, en naar het dorp wilden rijden dat aan de grote akker grensde, controleerden we Evelien’s GSM…. een bericht! Het grootste deel van onze groep was over de akker blijven zoeken, terwijl enkelen stonden te schuilen in het bos, want zowel mens als dier koelden langzaam maar zeker erg af.

Plotseling zag Wim dat Jewel naar hen stond te kijken op de akker, langs de bosrand….. ze was terug gekomen naar de plek waar ze ruim een uur eerder haar biezen had gepakt! Wim lokte haar naar zich toe, maar omdat ze mij daar niet zag, wilde ze die plek niet verlaten. Met een hoop gesoebat liet ze zich toch meevoeren door het bos, en de euforie was groot toen de hele groep weer samen kwam bij de auto’s.

Wijze les: ik laat Jewel niet meer los in onbekende bossen. En ja, honden komen inderdaad altijd terug waar je ze het laatst hebt gezien, ook wanneer ze het gebied niet kennen. Ongetwijfeld gebruiken ze daarvoor hun neus plus een innerlijk kompas. Blijf daar dus staan wachten en roep regelmatig, dan komt het normaalgesproken allemaal weer in orde. Want ook je whippet verwacht dat jij daar op die plek komt of blijft. Als je dat niet doet, gaat het waarschijnlijk juist mis, vooral in een onbekend gebied.

We hebben de gelukkige afloop bij thuiskomst gevierd met champagne; en daarna genoten we van een heerlijke maaltijd van de hand van Bart en Evelien’s ouders.

Deze week volgen natuurlijk nog genoeg zorgeloze foto’s van James’ party, onze groepswandeling in Zeebrugge op zondag en de lunch bij Tessa en Virginie in Brugge. De rest van het weekend was namelijk heel feestelijk. Maar toen ik zondagmiddag naar Den Helder reed ben ik bewust even langs het kapelletje van Keinse gereden.

Het is een piepklein kapelletje, dat is gebouwd op een krachtige magische plek (een kruispunt van Ley-lijnen). Naast het kapelletje staat een waterput waarin geneeskrachtig water zou zitten. Binnen staat een zee van bloemen, het ruikt er daarom zoet en het is er warm door alle kaarsen die iedere dag worden aangestoken door mensen zoals ik, die even binnen wippen om er voor welke reden ook xc3xa9xc3xa9n aan te steken. Er staan altijd zeker 30 kaarsen te branden, en toch loop je nooit een ander voor de voeten, het is net of dat allemaal door een onzichtbare hand wordt geregeld ;>). Ik heb mijn kaarsje gebrand, en iedereen die aan Jewel’s terugkomst heeft meegewerkt nog eens hartelijk bedankt. Een bijzonder bedankje gaat naar Sint Antonius, patroon van de verloren voorwerpen. Ik ben niet katholiek, maar in deze man geloof ik heilig.

"Sint Antonius, lieve vrind, maak dat ik mijn ….. vind". Ook zaterdag heb ik om zijn hulp gevraagd: "maak dat Jewel ons weer vindt". Dit rijmpje is een schietgebedje en is al heel oud, ik heb het van mijn moeder geleerd, en eerlijk gezegd Antonius heeft ons nog nooit laten barsten ;>).

Zaterdag was een bewogen dag, met momenten van angst maar ook vol lieve mensen. Die avond deelde ik in het bed & breakfast – illegaal – het bed met de drie dierbaarste honden van de hele wereld ;>)